Takie życie jednak bardzo mnie zmęczyło i zrozumiałam, że najgorsza prawda jest lepsza niż kłamstwo czy też udawanie.

Kilka lat temu powstała moja pierwsza marka Jak Być Szczęśliwą Kobietą i to wtedy był to pierwszy krok ku temu, aby przyznać się przed samą sobą, że jestem nieszczęśliwa. Nie mówiłam tego na głos, ale wszelkie działania pokazywały, że tego szczęścia poszukiwałam. Dziś z perspektywy czasu łatwiej mi o tym mówić, bo je odnalazłam i wciąż zgłębiam jego sens, odkrywam siebie i pracuję w ogrodzie moich marzeń każdego dnia. A moim marzeniem jest to, aby stać się najlepszą wersją samej siebie i zarażać tym innych.

Głęboko wierzę, że kiedy ja staję się coraz lepsza, piękniejsza w głębi serca, odkrywam swoje moce i niezwykłe możliwości, to również moim najbliższym jest ze mną lepiej, mogę dać im wsparcie i zrozumienie. Mogę dawać im skrzydła, a przecież to właśnie jest moją misją i właśnie dlatego powstała ta cudowna, myszkowa marka.

Wierzę, że moje życiowe lekcje stają się o wiele bardziej wartościowe wtedy, kiedy dzielę się nimi z innymi.

Bo mogę podpowiedzieć innym coś wartościowego, zamiast oceniać, mogę być wsparciem, zamiast krytykować, to mogę zrozumieć. To niezwykła moc i chęć pracy nad sobą, dzięki której zmienia się cały świat. A mówienie o tym publiczne traktuję jako dodatkową powtórkę tego, co jest dla mnie ważne oraz chęć dyskusji i zgłębiania tematu.

Ściskam serdecznie,

Justyna Krawczyk

Mama dziewczynki z planety Magia

Wymagające dziecko – tak w najłagodniejszy sposób nazwałabym naszą córeczkę. Kiedyś używałam innych, mocniejszych słów, które dziś nie przychodzą mi już do głowy. Bo to ona nas przebudziła i spowodowała, że i my wyszliśmy ze schematu.

Jestem w rozwoju osobistym już kilka dobrych lat, więc wydawało mi się, że schemat mnie nie dotyczy. A jednak!

Nasza córka okazała się być najbardziej wymagającym nauczycielem. Znasz określenie – trzeba dziecko złamać? To jest dziewczynka, której złamać się nie dało. Wszelkie popularne metody wychowawcze nie działały. Ona tak mocno wie, czego chce i na co zgodzić się nie może, że to jest wręcz nie do opisania. Zresztą – czy naprawdę chodzi o łamanie dzieci? O pozbawianie ich tożsamości, charakteru i mocy? Czy Ty chciałabyś być złamana, no bo ja nie.

Pewnego dnia wreszcie się zatrzymaliśmy. Z kompletnej niemocy zaczęliśmy szukać zupełnie innych metod. Zaczęliśmy słuchać, obserwować, zaczęliśmy się zmieniać i próbować do Niej dotrzeć w zupełnie inny sposób. To było niewygodne i wymagające, ale musieliśmy to zrobić, dla naszego wspólnego dobra.

Pewnego dnia usłyszałam niesamowite słowa, które brzmią tak: „Jesteś cudem do odkrycia, a nie problemem do naprawienia”. Autorką tych słów jest niezwykła kobieta Ewelina Stępnicka. W dniu kiedy zaczęłam myśleć tak o sobie, zaczęłam też coraz częściej tak myśleć o moim dziecku. No bo czy to nie jest prawda? Czy nasze dzieci nie są cudami? Są, tylko nie raz zapominamy o tym pędząc przez życie w którym bez zastanowienia korzystamy z utartych schematów również tych wychowawczych.

Przestałam naprawiać, karać, nakazywać, a zaczęłam odkrywać i szukać dostępu, zrozumienia i metod, które będą sprawiać, że będę coraz bliżej mojej córki, a nie dalej. I tak to się wszystko zaczęło… Jednak jest jeszcze jedna wiadomość, która być może nie wybrzmiała zbyt mocno, a którą warto, abyś zapamiętała. Jeśli już uwierzysz, a tak naprawdę przypomnisz sobie, że Twoje dziecko jest cudem, to znaczy, że Ty też nim jesteś. No cud może powstać tylko z cudu.

Justyna Krawczyk

Mama dziewczynki z planety Magia

Pewnego dnia, już po wielu zmianach, kiedy również problem z głęboką dysleksją zaczęliśmy nazywać darem, a nie problemem, zaczęliśmy szukać możliwości dotarcia do naszej córki, wchodząc na wyżyny cierpliwości i empatii, a nie szufladkowania jej zachowania, to zaczęły dziać się cuda.

Pewnego dnia moja mama zachorowała. Chorowała bardzo długo i bardzo poważnie. Baliśmy się o nią bardzo, a skierowanie do szpitala, pogotowie, które musiał wezwać mój tata, ciężki stan mojej mamy powodował ogromny stres.

Pewnego dnia usłyszałam jak moja córeczka nagrywa wiadomość dla swojej babci. Brzmiała ona tak:

Babciu, nie choruj, modlę się o Ciebie i jestem Aniołem, który o Ciebie dba.

Stanęłam jak zamurowana i zapytałam:
– Nataszko, skąd Ty się wzięłaś?

W odpowiedzi usłyszałam:
– Jak to skąd? Z planety Magia

I wszystko stało się jasne.
Justyna Krawczyk
Mama dziewczynki z planety Magia

Jednak co bardziej martwi mnie, to fakt, że również i my to robimy. Złościmy się na przestarzały system, na społeczeństwo, na innych, obwiniamy system edukacyjny, rodziców, kompletnie nie zdając sobie sprawy z tego, że robimy dokładnie to samo.

Więc może warto zmianę zacząć od siebie?
Do takich wniosków dochodzę i biorę się do roboty.

Weźmy na przykład ulubionego misia naszej Nataszki. W sumie to powinnam napisać z dużej litery – to jest Miś, ukochany przyjaciel naszej córeczki, który wielokrotnie uznany był za intruza. No bo jak to możliwe, że dziesięcioletnia dziewczynka wciąż bawi się Misiem i na dodatek z nim rozmawia. Już nie wspomnę o dniu kiedy pojawił się w szkole. Został wyśmiany i kazano mu wyjść. No nie od razu, ale jednak. No bo to szkoła, tu przychodzą dzieci dojrzałe, a jak dziecko jest niedojrzałe, to jest złe i rodzice są źli, itd…

I ja w to uwierzyłam, ale na szczęście się przebudziłam.

Moja córka może się bawić Misiem ile chce i ile potrzebuje. Nie jest niedojrzała, a dojrzewa we własnym tempie. Mam gdzieś skale, wykresy i siatki centylowe od których odstawanie jest niemalże karalne. Jest cudem, który ma własną drogę, potrzeby, tożsamość, a ja jestem tu po to, aby pomagać się Jej rozwijać, odkrywać cud jakim jest, akceptować i kochać. Bo zostałam wybrana. Tak właśnie się czuję. Jestem wybranką losu, mamą wyjątkowej dziewczynki, która sprawiła, że się przebudziłam.

Justyna Krawczyk
Mama dziewczynki z Planety Magia